icon
نوع نگاه :: سیب زمینی

سیب زمینی

گاهی وقتها سیب زمین هم که باشی باید پخته باشی
سیب زمینی

سیب زمینی که دوست داشت سیب سرخ شود.

ما سینه زدیم
بی صدا باریدند
از هرچه که دم زدیم
انها دیدند
ما مدعیان صف اول بودیم!!
از آخر مجلس
شهدا را چیدند...

هرچیزی قدیمیش بهتر است

۲۶۱ مطلب با موضوع «نوع نگاه» ثبت شده است

+عراقی ها را میبینی؟

اینقدر خدمت می‌کنند به زوار؟

_خب

+فکر میکنی دلیلش چیست؟

_شما بفرمایید استاد

+عذاب وجدان برادر! عذاب وجدان! حجت خدا را اجداد همین ها شهید کردند! باید هم الان اینطور گریه کنند و پذیرایی کنند! البته از مهمان نوازیشان چشم نمی پوشم ها!

_بعد ما چی؟

+ما چی چی؟

_ما آن وقت نقشمان در عاشورا چه بود؟ اجدادمان، خودمان بچه هایمان

+شکر خدا کوفی نیستیم برادر، اهل شیعه پرور ایرانیم

_اهالی کوفه و شام و مدینه هم اهل شهرهای مسلمان پرور بودند برادر

+مثال پرت نزن دوست من، حواست باشد اسم ها گولت نزنند

_حرف من هم همین است عزیز، حواست باشد اسم ها گولت نزنند، کوفه جغرافیا نیست برادر، کوفی هم اسم وابسته به مکان نیست، حالا که دستمان به گوشت «تو بگو معرفت خدمت به زوار» نمیرسد، الکی پیف پیف نکنیم

حسین ابن علی اگر در دیار تو شهید میشد و خانواده اش به اسیری می‌رفت در حالی که تمام تبار توهم‌ در یاریش بودند حاضر بودی مثل عراقی ها خدمت کنی؟

زنت، بچه ات، خانه ات، مایملک یک سال کاری ات، وقتت، عمرت

شب بیداری، کم خوردن، خسته گی، غر شنیدن از زائر و ..

+بس کن برادر، حرف هایت محترم، ولی ننگ ننگ است برادر، با هیچ چیز پاک نمی شود

_باشد، بس میکنم ولی باز میگویم، کوفه و شام جغرافیا نبودند، فرار کن از موقعیتی که کوفیت کند، که شامیت کند، فرار کن برادر فرار






پ ن:

کوفه همین وزارت خارجه است

کوفه همین بانک مرکزی است

کوفه همین دولت است

کوفه همین بعضی از شرکت های تعاونی اتوبوس است

کوفه همین مغازه ایست که جنس های مربوط به راهپیمایی را گران کرده

کوفه هواپیمایی است

کوفه آن راننده تا لب مرز است که چند برابر کشیده روی کرایه

کوفه آن نمک به حرامی است که سنگ تفرقه عرب و عجم می اندازد

کوفه آن دارایی است که خودش می‌رود ولی دیگران را کمک نمی‌کند

کوفه همان کسی است که طول مسیر میخورد و می‌خوابد برمیگردد به عراقی فحش میدهد

کوفه همینجاست برادر

دست از روی چشمانت بردار

فاصله دور چرا

کوفه شاید کوچه ی بغلی است

شاید خیابان فلان است

شاید میدان بهمان است

کوفه دور نیست برادر

۱ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۷ ، ۱۰:۰۷
مسیح

+به انتظار چه نشسته ای پسرم؟

_جنگ پدر... در انتظار جنگ هستم تا دشت را پر کند

+از جنگ چه میدانی؟

_یک گروه حق یک گروه باطل و بعد شمشیرهایی که حرف میزنند

+تعریف شاعرانه ایست... اما جنگجوها شاعر نیستند

_چه هستند پدر؟

+اگر به چشم تو نگاه کنم، شاید مجسمه ساز هستند، خراش میدهند و میبرند

_چیزی هم خلق میکنند؟

+آدم های جدید... من خودم بعد از یک جنگ خلق شدم

[دستش را بالا می آورد، آستین خالیی که تاب میخورد]

_ادمی هم خلق کردید؟

+خلق کردم، آدمی بدون سر

[نگاهش را به پسرک می‌دوزد]

+چه چیزی از جنگ برای تو جذاب است پسرم؟

_قاعدتا نه آستین خالی شما و نه سر از دست رفته

+چیزی که از جنگ دیده می شود همین است پسرم

_برای آدم هایی که وسط میدان هستند آری، اما برای کسی که از این بالا میبیند، نه...

[نگاهش را در دشت رها می‌کند، گویی دنبال چیز خاصی بگردد]

+از این بالا چه میبینی؟

[در نگاه پسر گویی که دشت دوباره پر آدم شده باشد]

_من گروهی از آدم ها را میبینم که شجاعت روبرو شدن با واقیعت های حتمی را دارند، همه چیز را پشت سر گذاشتند و میدانند تیزی تیغ ها حقیقی است اما جلو می‌روند، نگاهشان به انتهای سپاه دشمن است گویی هدف تبدیل به هیبتی شده و آن را هم پشت سپاه دشمن مخفی کرده اند.

گرمی چشمان منتظر را پشت خود حس میکنند و سردی مرگ را روبروی خود.

کشته شدن با شرافت را بیشتر از زنده بیرون آمدن از پس شکست میدانند.

میدانی پدر؟ از این بالا رفتار ها دیده میشود

به نظرم شما درست میگویید، جنگ آدم های جدید خلق می‌کند، مثل شما، بعد از نبرد قبلی و مثل من، بعد از نبرد پیش رو

+شاید وقتش رسیده این بار من جنگ را از بالا ببینم و تو از میانه میدان، شاید من هم فیلسوف شدم «خنده»

_اگر تحمل کردید که در میدان نباشید شاید «خنده»






پ ن:

پشت سپرهایی که بلند کردیم برای دفاع، بعضی ها خانه کردند

گرچه از صدای برخورد ها شاکی هستند.

پ ن:

این کابوس چهل ساله، تا دم مرگ بدرقه تان خواهد کرد

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۸ مرداد ۹۷ ، ۱۹:۴۷
مسیح



«یک روز
وقتی جنگ تمام شد
تو به مادر میگویی:
انگار که، هیچ‌کس باقی نمانده است، هیچکس...
و مادر می‌گوید:
بچه ها به دنیا می‌آیند، بچه های زیادی به دنیا می آیند
بچه هایی که حتی جنگ را حس نکرده اند و برایشان، طعم و مزه ی قصه و افسانه را دارد و باز آن ها وطن را پر خواهند کرد و مسجد ها را
مدرسه ها را و سربازخانه ها را و مجالس عروسی را...
اصل آن چیزی است که تو به خاطرش جنگیدی
اصل، آن چیزی است که تو به خاطرش دوستان دوران کودکیت را از دست دادی
اصل، آن چیزی است که تو به خاطرش، دیدن را از یاد بردی
و حسن راه رفتن را از یاد برد
و مصطفی، خود را.
دخترک، خجل می‌گوید:
مادر! آن بچه ها که باز می آیند، آیا باز به جنگ تازه نخواهند رفت؟
مادر می‌گوید:
اگر ظلم باشد، گرسنگی باشد، وطن در خطر باشد، ایمان مورد هجوم و دشمن در خانه ی ما
عروس من! عروسک خوب من!
بچه ها باز هم خواهند جنگید.
آنها که شرف دارند، خواهند جنگید
و آنها که ندارند، خواهند گریخت...»







پ ن:
متن بالا، برشی از کتاب بود، گرچه برایم سخت است برشی از یک کل دوست داشتنی بردارم
پ ن:
سالها دنبالش بودم و کتاب از دستم فراری بود
به هر کتاب فروشی می‌رسیدم میگفتم:
آقا کتاب «با سرود خوان جنگ در خطه...» جمله ام تمام نشده، میگفتند: نع!
یک نه محکم که گویی جای دیگر هم پیدایش نمیکنی
دنبال دلیلش بودم که چرا نیست
امشب وقتی کتاب تمام شد
فهمیدم
پ ن:
دوست دارم
پاراگراف به پاراگرافش را پست کنم
و فکر کنم این کار را بکنم...
پ ن:
حیف
دوست داشتم عمرم را به حساب زندگیت بریزم
تا دو جمله بیشتر مینوشتی
حیف دنیا این قابلیت را نداشت
نادر خان
#با_سرود_خوان_جنگ_در_خطه_ی_نام_و_ننگ
۴ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۲۳ تیر ۹۷ ، ۰۲:۰۱
مسیح



[اتوبوس بنز قدیمی در یکی از خیابان های تهران در حال حرکت است و دود غلیظی هم از خود بیرون می‌دهد]

+حاج بهرام مصبتو شکر، این قراضه رو هنوز عوض نکردی؟ بابا کل خیابونو ابر باران زا گرفت...

_ای بمیری که هنوز وقتی میای تو ماشین یه ریز هی ور ور ور ور حرف میزنی

+هییَع حالا انگار دختر هیجده سالست چه بر میخوره بهش

@ حاج بهرام به اصالت پایبنده! کاری با این سوسول بازیا نداره!

[با شنیدن این صدا رضا که جلوی اتوبوس در حال کل کل با حاج بهرام بود به سمت صندلی های عقب برمیگردد، کنار هر مرد جوان یک زن مسن نشسته، یکی از زن ها گره کیسه ای را باز میکند و به دست مرد میدهد]

# آقا بزنید روشن شید، برگه زرد آلو بی بی سمیه است نزنید رفته از دستتون!

@ ای جان ای جان، دهنت سرویس هربار که می آوردی به ما نمی‌رسید! بیارش این ور بدو تا رضا مشت نکرده همه رو!

[رضا با لبخند به سمت راننده و شیشه جلوی اتوبوس برمیگردد]

_رضا اگه حرف اضافی نمی‌زنی بگو‌ ننه کجاست الان ده دقیقست خیابون رو رد کردیم!

+اینقدر دود کردی نمی‌بینم جایی رو

_لا اله الا الله..

+نه نه غلط کردم میگم :) والا ساختمونا رو یه جوری کوبیدن ساختن نمی‌شناسم جایی رو ولی چشمی که حساب میکنم ته همین خیابون.. جلو مغازه احمد کرکر

∆این عادت زشت اسم گذاشتن رو آدما رو هنوز ترک نکردی بیچاره ننه چی کشیده از دست تو

+بابا احمد کرکره ساز بود بهش می‌گفتیم کر کر اسم نذاشتیم که!

@ عهه رضا ننه! اونها

+کو؟

@ اونها رو نیمکت نشسته..

+ای قربونت برم ننه.. حاج بهرام جلو‌ نیمکت نیش ترمز بزن!

[حاج بهرام جلوی نیمکت ترمز میزند، درب اتوبوس روبروی ننه باز میشود و رضا بیرون می‌پرد]

+حاااج خانووم برسونیمتون!

[ننه صورتش را می‌چرخاند و چشمانش را از پشت عینک ته استکانی ریز می‌کند]

×تو کی هستی؟

+همون که با دمپایی سیر کتکش می‌زدی!

×رضا ننه تویی؟!

+ای قربون رضا گفتنت برم، اره ننه خودمم!

×دیر کردی مادر!

+بیا بریم بالا برات بگم، قربون چشات برم

[رضا ننه را بالا می‌برد، بچه های برای ننه صلوات می‌فرستند و پیر زن های دیگر برای استقبال از او به سمت ننه می آیند..]





پ ن:

#صداهاصداها

پ ن:

نام عکاسش را نمیدانم...

۳ نظر موافقین ۴ مخالفین ۱ ۰۹ تیر ۹۷ ، ۰۲:۴۲
مسیح


+مجید بازوت! بازوت چی شده؟!

_چیزی نیست چیزی نیست هول نکن

@ مجتبیی! بیار اون برانکاردُ!

+من جواب مادرتو چی بدم مجید!

_مادرم سوال کرد شما جواب نده..

@ مجتبیی برسون اون لامصبو! از دست رفتتتت

+اون کیه اون پشت افتاده؟

(مجید با وجود درد بازویش خودش را کمی به امداد گر نزدیک می‌کند تا پشتش معلوم نشود)

+بهت میگم اون کیه اون پشت افتاده، بیا کنار مجتبی..بذار ببینم

@ برو عقب برادر همینجوری جا کمه اینجا برو عقب بذار کارمو بکنم

_چیزی نیست.. هادیِ یکم فشارش افتاده..

+یا صاحب الزمان! هااادییی!

_نگران نباش، جواب مادر هادی با من...






پ ن:

#صداهاصداها

پ ن:

در صداهای ذهن من، مجید و هادی برادر بودند...

پ ن:

عکس از استاد

@bahram.mohammadifard

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۷ تیر ۹۷ ، ۰۳:۲۰
مسیح



در آن سالهایی که مسیر هر هفته من بود

این جا مثل الانش نبود

یک محوطه باز بود که نیمی از آن را خیابان تشکیل داده بود و نیمه دیگر فضای سبزی بود که منتهی میشد به خیابان

چند روز پیش که دوباره بعد سالها با مترو به بهشت زهرا رفتم وقتی از ایستگاه بیرون آمدم و پیچیدم سمت مسیر

دیدم همه آن فضا یکی شده و جایش را خط کشی های قبر گرفته و آن جلوتر هم چند نفر خاک شده

پیش خودم گفتم

فلانی زمین دارد می گوید:

هرچقدر لازم باشد قبر خواهم شد تا تو راهم در بربگیرم!


راه فراری نیست 

خاک ما را میخواند...



پ ن:

خانه ات چند متر است؟

آماده ای در دو‌ متر بخوابی؟

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۳ تیر ۹۷ ، ۰۲:۱۸
مسیح

[صدای رادیو]

طبق اعلام کارشناسان هواشناسی طوفان شدیدی تقریبا از یک ساعت پیش تهران را در نوردیده، از شهروندان گرامی تقاضا می‌شود به جز رفت و آمد های ضروری، از بیرون آمدن از خانه ها پرهیز نمایند، طبق گزارشات رسیده تا این لحظه...

[زن سالخورده ای با نیمچه شنلی که به دوش دارد روبروی پنجره ایستاده به بیرون نگاه میکند، بیرون از پنجره باد درختان را به رقص تندی وادار کرده و باقی اجزا در هوا چرخان شده اند، چندین نفر گوشه پنجره در حال فرار کردن به زیر سقف ها هستند، مردی که گویا خیلی دور تر روی مبلی ولو شده با صدایی که گویا برای رسیدن به زن از گلویش به بیرون پرتاب میکند]

+حتی امروز هم؟

[زن در حالی که نیمچه‌ شنل خود را کمی محکم‌تر دور خودش جمع می‌کند با لحنی آرام کلمات را به سمت مرد قدم زنان راهی میکند]

_حتی امروز هم...







پ ن:

از  دست پست های

#آنچه_در_ذهن_شما_ادامه_پیدا_میکند

#صداهاصداها

۱ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۲ خرداد ۹۷ ، ۰۳:۲۹
مسیح

حساب کتاب میکنم بین بسته ها 

بین قیمت و میزان خدمات

چند گیگ چند وقته چند تومن

یکی را انتخاب میکنم

بعد شروع میکنم به استفاده

ایسنتا را باز میکنم چهارتا عکس را میبینم

سریع میبندم

چند عکس از پیام رسان دانلود میکنم 

سریع میبندم

رسیده ام به یک فیلم 

دانلود کنم یا نکنم؟

حجمش چندین مگ است

چقدر از حجمم مانده؟

بروم چک کنم

بعد یک دفعه پیش خودم می‌گویم

اگر در حال تمام شدن باشد چی؟

ترس اینکه باز کنم 

بگوید شما پنجاه درصد بسته خودتان را استفاده کردید..

پنجاه درصد!

کوفتتان بشود، همین دیروز گرفتم..

عدد صورت حساب هم هربار درشت و درشت تر میشود 

دوباره میروم اینستا

این بار دو عکس میبینم

سریع میبندم و بیرون می آیم

پیام رسان را میبرم روی حالت دانلود غیر خودکار تا ناغافل توی پاچه مان نکند 

ویدیو که دیگر اصلا دانلود نمیکنم

بعد یک دفعه پیامک می آید

شما هشتاد و پنج درصد بسته خود...

انگار تیر خورده ام

جا میخورم

عجب گیری افتاده‌ایم

من که کاری نکردم

دوباره با ترس و لرز میروم چک کنم

باز که میشود نوشته

فقط سیصد مگ مانده

فقط سیصد مگ؟!!

بابا من که کاری نکردم

میروم نرم‌افزاری را باز میکنم که شرح استفاده هایم را میگوید

اهان، مشکل از فلان جا و بهمان جاست

باز میروم با کلی حساب و کتاب بسته میخرم

بعد دوباره اینستا را باز میکنم...





پ ن:

تو که برای چک کردن حجم مانده اینترنتت دستت می‌لرزد

کارنامه عملت را چه میکنی؟

تو که برای خرید نت و نحوه استفاده اش چشم بازار را درمی‌آوری و حساب کتاب می‌کنی

اخرتت اینقدر نمی ارزد؟

این تو که گفتم

خودم بودم

پ ن:

کاش برای کارنامه اعمال هم نرم افزاری بود

هر شب باز میکردیم

می‌گفت:

شما بیست درصد فرصت بخشیده شدن خود را سوزانده اید

شما ده درصد خوبی کردید

شما ....

پ ن:

شرمگین از کارنامه ای که پیش پدر میرود...

پ ن:

التماس دعا

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۶ خرداد ۹۷ ، ۰۱:۱۷
مسیح


مهدی می‌گفت:

اینجا حال نَفَسَم بهتر است، خیلی سرفه نمیکنم

خیلی کم اسپری لازم میشوم

میگفتم:

توی این گرد و خاک و الودگی؟!

می‌گفت:

اره نمیدونم، ولی اینجا راحت ترم


مصطفی می‌گفت:

منو رها کنی یک‌سال تو حرم میمونم

میگفتم:

یک سال!! من بعد یکی دو ساعت حوصلم نمیگیره..

می‌گفت:

نه بابا عشق میکنم!


مجید می‌گفت:

کربلا که میام بعد برگشتم اضافه وزن میارم

میگفتم:

حالا کربلا میای زیارتم بکن، فقط نخور

می‌گفت:

نمی‌خورم چیزی! نفس هم میکشم میشینه به جونم... چه برسه غذا هم بخورم!


من هم از وقتی برگشتم یک شب خواب راحت نداشتم

خوابی که بدون دوره کردن کل تاریخ بعد از کلی کُشتی گرفتن قسمت آدم شود

همینجور بی مقدمه و بی دغدغه پلک هایت را گرم کند.

البته نرمی تشک های هتل و کولر گازی بی تاثیر نبود

ولی آن سی روزی که داخل کانکسِ بار هم خوابیدیم داستان همین بود

آن روزی که با یک پتو میانه راه در سرمای سال نود و دو ،سه نفری داخل حیاط خانه مرد عراقی خوابیدیم هم داستان همین بود

آن شبی که کنار بیابان چند تشک پیدا کردیم و گرداگرد هم خوابیدیم هم همینطور 

آن روزی که بیرون موکب جا پیدا کردیم و کل شب را زیر نم نم باران خوابیدیم هم همین داستان بر قرار بود


دیدید بعضی آدم ها را هرچقدر همه شرایط را مهیا میکنید و بعد اصرار میکنید شب را خانه ما بمان!

می‌گویند نه

خانه خودم راحت ترم؟

یا آن هایی که تا به خانه میرسند

میگویند:

آخییش هیچ جا خونه خود آدم نمیشه!

حتی اگر خانه‌اش چهل متر باشد؟


فکر میکنم کربلا هم خانه ماست

و غیر از زمانی که در آنیم

باقی ساعات را انگار گم شده ایم

کیلومتر ها دور تر از خانه

سرگردان

مشوش

نا آرام 

و تا به او میرسیم

بعد از سلام می‌گوییم:

آخییش هیچ کجا خانه خود آدم نمی شود...



کربلا نیمه شعبان





پ ن:

اربعین را ببین

که همه چطور با شوق

#به_خانه_برمیگردیم

۲ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۳ خرداد ۹۷ ، ۰۴:۲۰
مسیح


ما آدم های اهل کاری بودیم
نه از این سایه دوست ها
نه از این تنبل های فربه
مردهایمان از صبح علی الطلوع میجنگیدن تا بوق سگ
و شب ها هم بعضی هایشان نعششان را به خانه می آوردند
بعضی هایشان حتی نعششان هم به خانه نمی رسید
زن هایمان در خانه، راه را بر نرفتن ها میبستند
زخم ها را تیمار میکردند 
و صبح علی الطلوع باز بقچه را دم درب تحویل مرد ها میدادند
اما یک شب
میان خواب ها
آفت به شهر زد
صبح وقتی مرد های شهر رزم جامه می‌پوشیدند و زنهای شهر بقچه ها را می بستند
زیر لب آرام بهم گفتند:
تا کی؟
و بعد از هم خداحافظی کردند و از خانه بیرون زدند
«تا کی» مثل یک ویروس تا آخر روز در ذهن همه تکثیر شد
در میدان نبرد هرکس به دیگری می‌رسید، آرام زیر لب می‌پرسید:
تا کی؟
آن دیگری هم شانه بالا می انداخت..
فردای آن روز هیچ‌کس صبح‌ الطلوع بیدار نشد
نه بقچه ای به دست مردی رسید
و نه مردی بعد از صلاة صبح‌ پتو را کنار زد تا برخیزد
ویروس «تا کی» تا مغز استخوان مردم شهر پیش رفته بود.
زنهای شهر دور هم جمع شدند و گفتند:
تا کی بقچه بستن و زخم تیمار کردن و از خواب زدن؟
و مرد های شهر گفتند:
تا کی جنگیدن و دمی آرام نداشتن و زخم خوردن؟
پسرها گفتند:
تا کی مثل پدر بودن و مهر ندیدن و زندگی نکردن!
دخترها گفتند:
تا کی مثل مادر بودن و خانه ماندن و زخم بستن!
و بعد شهر نا پدید شد
ویروس «تا کی» شهر را بلعید
چند سال بعد
مردهای جنگی
و زن های بقچه دهنده و تیمار کننده
افسانه‌ها شدند
و بچه‌ها با کراهت از آن دوران گفتند
ویروس «تا کی» لباس عوض کرد و سبک زندگی شد
مرد های کاری مردند
و زنهای بقچه دهنده و تیمار کننده تکفیر شدند
دیگر هیچ وقت، صبح الطلوع چراغی در شهر روشن نشد...




پ ن:
+تا کی؟
_تا ظهور حضرت حجّت...
پ ن:
گرفتار سرطان «تا کی» نشویم..
پ ن:
#قاب_ماندگار
پاسدار
#شهید_امیر_علی_عبدی
نام پدر: ابراهیم
گلزار شهدای وادی الرحمة تبریز
۱ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۸ خرداد ۹۷ ، ۰۳:۵۶
مسیح